مطالبی برای همسر و خانواده
تقریباً تمام جنبه‌های زندگی فرد مبتلا به بی اختیاری ادرار تحت تأثیر این بیماری قرار می‌گیرد ، ارتباطات این بیماران به ویژه فعالیت جنسی آنان به علت نگرانی از ریزش ادرار به شدت محدود میشود و این افراد اغلب مسافرت‌هایشان را محدود میکنند ، با داشتن بی اختیاری ممکن است که احساس خجالت کنند ، خود را منزوی کرده به ویژه ورزش و فعالیتهای اوقات فراغت را محدود میکنند . پیدا کردن سرویس بهداشتی مناسب در طول سفر از دغدغه‌های اصلی آنها است . شیوه غذا خوردن و نوشیدن و حتی لباس پوشیدن این بیماران تحت تأثیر بیماری تغییر میکنند.
به عنوان همسر ، شما اولین کسی هستید که مشاهده می کنید بی اختیاری بر زندگی او چه تاثیری دارد. اگر شریک زندگی هستید ، صمیمیت مشترک شما ممکن است متاثر از این موضوع شود حت ممکن است شما آرزو داشته باشید که بتوانید نشت ادرار او را برطرف کنید تا عادی شدن او دوباره برگردد مدیریت مشکلات ادراری در محل کار می تواند استرس اضافی ایجاد کرده و بهره وری وی را مختل کند. ممکن است باعث شود وی مراجعات مکرر به سرویس بهداشتی داشته باشد در چنین شرایطی ممکن است زمان در نظر گرفتن گزینه های درمانی پیشرفته تر باشد هنگامی که به دنبال معالجه هستید ، ممکن است بتوانید استرس وی را کنترل کرده و بهزیستی کلی او را بهبود بخشید.
خبر خوب این است که شما می توانید با دیدن یک متخصص که در معالجه بی اختیاری ادراری بانوان توانمند است ، شرایط طبیعی و اعتماد به نفسش را دوباره به دست آورید.
بی اختیاری ادراری چیست ؟
بی اختیاری ادراری به معنی عدم توانایی در کنترل دفع ادرار است که منجر به نشت غیر ارادی ادرار میشود ، وقتی شخصی با اراده خود قادر به کنترل در دفع ادرار نباشد دچار بی اختیاری ادرار است که ممکن است در سنین مختلف از جوانی تا پیری رخ دهد ، بسیاری از بانوان از بی اختیاری ادرار رنج می‌برند و این وضعیت اضطراب و ناراحتی زیادی را برایشان ایجاد میکند . هیچ کس دوست ندارد موقعی که به بیرون از خانه می رود یا دیر به دستشویی می رسد ، لباسش کثیف شود توجه شود که این عارضه علل و انواع مختلفی دارد
انواع رایج بی اختیاری ادراری چیست؟
برخی بانوان هنگام دویدن ، خندیدن ، عطسه و یا سرفه کردن ، بلند کردن اجسام سنگین و یا در حین فعالیت های جسمی و ناگهانی با خروج ناخواسته مقداری از ادرار مواجه می‌شوند که به این نوع از بی اختیاری ادراری ، بی اختیاری استرسی ادرار می گویند ، برخی دیگر ممکن است احساس کنند که باید هر چه سریعتر خود را به سرویس بهداشتی برسانند و قبل از آن که فرد بتواند خودش را به دستشویی برساند ریزش ادرار رخ می‌دهد ، برخی بانوان نیز هر دو شرایط فوق ذکر را تجربه می کننددر عین حال افرادی هم هستند که درست بعد از دفع ادرارشان ، دوباره باید به دستشویی بروند زیرا حس می کنند که مثانه آنها پر شده است.
بی اختیاری ادرار، مشکلی است که واقعا شما را کلافه می کند؛ زیرا باید خیلی سریع خودتان را به دستشویی برسانید وگرنه کار از کار می گذرد و باید لباس زیرتان را عوض کنید! بسیاری از اوقات، بی اختیاری در کنترل ادرار به فعالیتهای روزمره شما لطمه می زند و نمی توانید مانند دیگر افراد، به کار و زندگی خود برسید. پس اگر به این مشکل دچار هستید، باید برای رفع آن به دنبال راه چاره باشید.
مکانیسم دفع ادرار به چه صورت میباشد؟
تخلیه ادرار از مثانه بطور طبیعی در طی روز و شب تحت کنترل و نظارت مغز ، نخاع ، مثانه ، عضلات کف لگن و حلقه ای عضلانی در مجرا که اسفنگتر خارجی کنترل ادرار نامیده میشود می باشد ، وقتی مثانه از ادرار پر می شود و فرد احساس ادرار کردن پیدا می کند ، مرکز ادرار در مغز پیامی از طریق نخاع به مثانه ارسال میکند ، مثانه منقبض میشود و عضلات کف لگن و حلقه عضلانی مجرا شل شده و ادرار با کنترل و اراده ی ما خارج می شود.
هر گونه ضایعه در هر قسمت از اعضاء فوق باعث اختلال و یا بی اختیاری در دفع ادرار می شود.
انقباض عضله مثانه بعد از پر شدن
حالب ها
عوامل مستعد کننده در بروز بی اختیاری ادراری چیست؟
یکی از مهم ترین علل این بیماری خصوصا نوع بی اختیاری استرسی، حاملگی های متعدد و روش زایمان است که میتواند موجب ضعف در بافتهای عضلانی در کف لگن و دریچه اسفنکتر گردن مثانه شود مصرف برخی از داروها موجب افزایش شیوع آن در خانم ها میشود افزایش سن ، سرفه و یبوست مزمن ، یائسگی و چاقی بر افزایش شیوع بی اختیاری ادراری تأثیر دارند.
برخی از جراحی های زنان، مصرف سیگار و نوع رژیم غذایی خصوصا مصرف زیاد نوشیدنی های کافئین دار از سایر عوامل تاثیر گذار هستند.
عدم کنترل ادرار چگونه تشخیص داده می شود؟
پزشک ابتدا علائم و سابقه پزشکی شما مانند میزان مصرف مایعات ، مصرف دارو ، سابقه انجام جراحی و ابتلا به بیماری‌های گوناگون را بررسی میکند . ممکن است نیاز به یک آزمایش ادرار برای بررسی احتمال عفونت ادراری باشد یا ممکن است که پزشک با آزمایشاتی مانند نوار عصب مثانه ( یورودینامیک ) الگوی تخلیه مثانه را در شما بررسی کند . در موارد مشکوک به صدمه عصبی در بروز بی‌اختیاری ادراری شاید احتیاج به سی تی اسکن یا MRI باشد . همچنین برای درک بهتر علت بی‌اختیاری ادراری شاید پزشک نیاز داشته باشد که یک معاینه نورولوژیک یا معاینه لگنی انجام دهد. پزشک معمولا ظرفیت مثانه و حجم ادرار باقیمانده را اندازه می‌گیرد تا نقص عملکرد عضله‌های مثانه را تشخیص دهد.
این اقدامات با هدف تشخیص دقیق و انتخاب بهترین روش درمان است.
روش های درمانی بی اختیاری استرسی یا فشاری
روش درمانی با توجه به ملاحظات و انتظارات بیمار و توسط پزشک انتخاب می‌شوند که شامل انواع شیوه های جراحی و یا غیر جراحی هستند . تغییر شیوه زندگی ، کاهش وزن ، ترک سیگار ، عدم مصرف نوشیدنی‌های کافئین دار و تغییر عادات ادرار کردن از سوی پزشکان توصیه می گردند ، استفاده از تحریک الکتریکی اعصاب ، بیوفیدبک ، فیزیوتراپی و انجام ورزش‌هایی که عضلات کف لگن را تقویت میکنند نیز جزو شیوه های درمانی غیر جراحی هستند . اما باید دانست که اغلب درمانهای غیر جراحی نیازمند حوصله ، صبر و دقت زیاد بوده و ممکن است زمان زیادی برای دستیابی به پاسخ و نتایج مطلوب نیاز باشد و همچنین ممکن است پزشک داروهایی را جهت درمان برایتان تجویز کند.
روش‌های جراحی (واژینال) شامل مید یورترال اسلینگ ، آنتریور کلپرافی ، پوبو واژینال اسلینگ می باشند. برچ کلپوساسپنشن روش جراحی دیگری است که بصورت باز و یا لاپاراسکوپیک انجام میشود ، همچنین تزریق مواد حجم دهنده ( ژل ) یورولون که برای درمان بی اختیاری ادراری خفیف تا متوسط بسیار اثر بخش می باشد. در حال حاضر روش اسلینگ مجرای میانی با مش پلی پلی‌پروپیلن جزو روش های پیشنهادی اول جهت درمان جراحی بی اختیاری ادراری استرسی شدید در بانوان میباشد.
به روش اسلینگ یا نوار حمایت کننده ی تحت مجرایی سافت لیفت
در این روش یک مش ( یا نوار باریک مخصوص به نام های TOT یا TVT ) در قسمت میانی و زیر مجرای ادرار در طی جراحی نسبتا سبکی تعبیه می گردد در حال حاضر این روش رایج ترین درمان بی اختیاری ادراری استرسی شدید بانوان در دنیا می باشد . بهبودی و درمان با این روش بالاتر و سریعتر از سایر روش های جراحی است و عوارض آن نیز می تواند نسبتا کمتر از سایر روش ها باشد. مدت زمان جراحی حدودا نیم ساعت است و کمترین میزان جراحت در بدن بیمار را دارد این عمل تنها به برش های کوچک نیاز دارد و زمان ریکاوری نیز کوتاه است. این عمل تحت بیهوشی عمومی یا موضعی می تواند انجام می شود با تشخیص پزشک می توان آن را در بخش مراقبت های سرپایی هم انجام داد مهارت جراح و نیز مرغوبیت مش ( نوار TOT / TVT ) در حصول بهترین نتیجه ممکن از این روش جراحی بسیار تاثیر گذار خواهد بود.
این روش قطعی ترین روش درمان بی اختیاری ادراری است که با سرفه و خنده یا فعالیت های جسمی اتفاق می افتد.
Cousin surgery تولید کننده ی فرانسوی با بیش از 172 سال تجربه و اعتبار
چرا مش ( نوار ) سافت لیفت بهترین انتخاب برای شماست؟
سایر اطلاعات و انتظاراتی که باید داشته باشم :
- باید انتظار داشته باشید ( با نظر پزشک ) یک شب در بیمارستان بمانید.
- پس از جراحی ، سوند ادراری و کمپرس واژن ممکن است قرار داده شود.
- علی رغم وجود برخی از عوارض، پزشکان اغلب این روش را ایمن و مؤثر می دانند.
- عفونت ادراری جزئی ممکن است رخ دهدکه با مصرف داروهای مناسب که توسط پزشکتان تجویز می گردد درمان می شود.
- اگرچه این روش نسبت به سایر جراحی ها باعث حداقل درد و ناراحتی می شود اما ممکن است برای چند روز تا یک هفته احساس درد کنید.
- در یک مطالعه ی علمی میزان موفقیت بعد از عمل 95/1درصد و 95/7 درصد به ترتیب در گروههاسی با اضافه وزن و چاق و با وزن طبیعی بود.
- مانند هر جراحی دیگری اگر بعد از ترخیص به هرگونه درد، خونریزی، تب یا هرگونه علائم غیرمعمول دیگر برخورد کردید، سریعاً با پزشک خود در میان بگذارید.
- شما باید از انجام روابط جنسی، انجام تمرینات بدنی سنگین، حمل بارهای سنگین و نشستن در استخر و یا وان حمام به مدت یک ماه تا شش هفته خودداری نمایید
آیا من بی اختیاری ادرار دارم؟
آیا شما یکی از رایج ترین علائم بی اختیاری ادرار را تجربه کرده اید؟
بی اختیاری ادرار استرسی چیست؟
بی اختیاری ادرار استرسی از دست دادن غیرارادی ادرار در حین فعالیت های بدنی مانند خندیدن، پریدن، عطسه کردن یا بلند کردن اجسام سنگین است. این شایع ترین شکل بی اختیاری ادرار است.
به دکترم چی بگم؟
من برخی یا همه علائم زیر را تجربه می کنم:
درد، فشار یا برآمدگی “آن پایین”، مشکل در ادرار کردن یا دفع مدفوع، نشت ادرار و یا نیاز به استفاده مکرر از توالت و حمام، درد در هنگام ادرار کردن، …
علائم من ______ (روزها، هفته ها، ماه ها، سال ها) قبل شروع شد.
من این علائم را دارم ______ (روزانه، چند بار در هفته، گاهی اوقات و غیره).
این علائم بر زندگی من تأثیر می گذارد و من می خواهم راه هایی برای درمان آنها پیدا کنم.
چه سوالاتی باید از پزشکم بپرسم؟
آیا فکر می کنید من علائم اختلال کف لگن را دارم؟
اگر چنین است، چه نوع اختلال(های) کف لگنی دارم؟
چه چیزی باعث علائم من می شود؟
آیا علائم من بهتر می شود؟
برای کاهش یا پایان دادن به این علائم چه کنم؟
بعدش چکار کنم؟
به نظر شما چه گزینه های درمانی برای من بهتر است؟
سایر بیماران با هر گزینه درمانی چه نتایجی را تجربه کرده اند؟
برخی از علائم بی اختیاری ادرار استرسی چیست و چگونه ایجاد می شود؟
بی اختیاری ادرار استرسی عبارت است از از دست دادن غیرارادی ادرار در حین فعالیت بدنی که ممکن است شامل سرفه، خنده یا بلند کردن بدن باشد اما محدود به آن نمی شود. بی اختیاری زمانی رخ می دهد که ماهیچه هایی که از مجرای ادرار (لوله ای که ادرار را از بدن خارج می کند) حمایت می کنند، ضعیف یا آسیب ببینند. این می تواند در نتیجه زایمان، ضربه، چاقی، سابقه خانوادگی، تغییرات هورمونی و بسیاری دلایل دیگر اتفاق بیفتد.
دکترم می گوید بی اختیاری ادرار استرسی دارم. آیا انواع مختلفی وجود دارد؟
بله انواع مختلفی دارد. یکی از انواع آن هایپرموبیلیتی نامیده می شود، “هایپر” به معنای بیش از حد است و “تحرک” به حرکت اشاره دارد که می تواند ناشی از زایمان، جراحی قبلی لگن یا تغییرات هورمونی باشد. حرکت بیش از حد زمانی اتفاق می افتد که ماهیچه های طبیعی کف لگن دیگر نتوانند حمایت لازم را از مجرای ادراری فراهم کنند. این ممکن است منجر به افتادن مجرای ادرار در هنگام اعمال فشار رو به پایین شود که منجر به نشت غیر ارادی می شود. نوع دیگر را ISD می گویند. این به ضعیف شدن عضلات اسفنکتر مجرای ادرار یا مکانیسم بسته شدن اشاره دارد. در نتیجه، اسفنکتر بدون توجه به موقعیت گردن مثانه یا مجرای ادرار به طور طبیعی عمل نمی کند.
چند گزینه درمانی وجود دارد؟
اغلب اوقات، در ابتدا از گزینه های درمانی محافظه کارانه برای بی اختیاری استرسی ادرار استفاده می شود. برخی از این گزینه‌های درمانی عبارتند از اصلاح رفتار – مانند کاهش مصرف مایعات، دفع به موقع ادرار و حذف کافئین، یا تمرین عضلات کف لگن مانند تمرینات کگل برای تقویت عضلات کف لگن و اسفنکتر. این نوع درمان ها ممکن است علائم را بهبود بخشند یا نکنند. وقتی علائم شدیدتر هستند یا گزینه های محافظه کارانه کار نمی کنند، تزریق مواد حجیم (یورولون) یا جراحی اسلینگ (سافت لیفت) ممکن است یک گزینه باشند.
بی اختیاری ادرار استرسی بسته به ماهیت دقیق بی اختیاری و شدت آن به روش های مختلفی قابل درمان است. از آنجایی که وضعیت بیماری و آناتومی برای هر بیمار متفاوت است، نتایج ممکن است متفاوت باشد. برای همه گزینه های درمانی موجود با یک متخصص مشورت کنید.
سیستم اسلینگ میان پیشابراه چیست؟
به گونه‌ای طراحی شده است که یک مش شبیه به یک نوار توری شکل در زیر مجرای ادرار برای حمایت و جلوگیری از افتادن آن در حین فعالیت بدنی ایجاد میکند.
انواع گزینه های اسلینگ چیست؟
تفاوت در نحوه قرار دادن مش در زیر مجرای ادرار است. از آنجایی که وضعیت بیماری و آناتومی برای هر بیمار و همچنین نوع بی اختیاری ادرار استرسی متفاوت است، برای همه گزینه های درمانی موجود با یک متخصص مشورت کنید.
چگونه می توانم بفهمم که اسلینگ گزینه خوبی برای من است؟
این تصمیمی است که باید توسط شما با مشورت یک متخصص گرفته شود. شما باید این فرصت را داشته باشید که با متخصص خود درباره تمام گزینه های درمانی خود صحبت کنید و سپس تصمیم بگیرید که کدام برنامه درمانی برای وضعیت پزشکی خاص شما مناسب تر است.
اگر بخواهم اسلینگ داشته باشم، جراحی من چگونه انجام می شود؟
تخمین زده می شود که یک روش اسلینگ با حداقل تهاجم بین 30 تا 45 دقیقه طول بکشد. این تخمین می تواند به دلایل زیادی متفاوت باشد. متخصص شما در مورد نوع بیهوشی، مراحل خاص عمل با شما صحبت خواهد کرد و باید به تمام سوالات شما پاسخ دهد. روش‌های اسلینگ میانی مجرای ادرار اغلب روش‌های سرپایی هستند، در این صورت، اکثر بیماران در همان روز به خانه بازمی‌گردند.
خطرات و عوارض احتمالی جراحی چیست؟
مانند بسیاری از روش های جراحی، خطرات و عوارض احتمالی مرتبط با جراحی SUI وجود دارد. متخصص شما می تواند خطرات خاص شما را بر اساس سابقه پزشکی و رویکرد جراحی مورد استفاده شما توضیح دهد.
لطفاً با پزشک خود مشورت کنید تا در مورد خطرات و عوارض مربوط به مواد جراحی خاصی که دریافت می کنید صحبت کنید.
عوارض جانبی و خطرات شناخته شده زیر به دلیل قرار دادن بند مشبک زیر مجرای پیشابراه (زیر مجرای ادرار) گزارش شده است، که هر یک ممکن است ادامه داشته باشد و محدود به این ها نیست: واکنش آلرژیک به ایمپلنت، خونریزی از واژن، تشکیل هماتوم، عدم رفع بی اختیاری استرسی ادرار بیمار، باز شدن برش واژن (برش بعد از جراحی)، دیسپارونی (درد در حین مقاربت)، ادم و اریتم در محل جراحی (تورم و قرمزی)، واکنش بدن به جسم خارجی (پاسخ بدن به ایمپلنت) که ممکن است حاد یا مزمن باشد، عفونت، التهاب که ممکن است حاد یا مزمن باشد (تحریک، قرمزی، درد یا تورم در محل جراحی در نتیجه جراحی)، ضعف پا (ضعف عضلانی)، فرسایش در مجرای ادرار، مثانه یا سایر بافتهای اطراف و اکستروژن به داخل واژن ، درد در لگن، واژن، کشاله ران، ران و ناحیه فوق عانه که ممکن است حاد یا مزمن باشد، درد هنگام مقاربت که ممکن است برطرف نشود، سوراخ شدن یا پارگی عروق، اعصاب، مثانه، مجرای ادرار یا روده (سوراخ یا آسیب به این یا سایر بافت ها که ممکن است در حین قرار دادن اتفاق بیفتد)، ایجاد اسکار، احتباس (کاهش یا ناتوانی کامل در تخلیه مثانه). در وقوع این حوادث ممکن است نیاز به مداخله جراحی و حذف احتمالی کل مش باشد. برداشتن مش یا اصلاح عوارض مربوط به مش ممکن است شامل چندین جراحی باشد. حذف کامل مش ممکن است امکان پذیر نباشد و جراحی های اضافی ممکن است همیشه عوارض را به طور کامل اصلاح نکنند.